اخبار گردشگری

داریوش اسدزاده در روز تولد ۹۴ سالگی اش

داریوش اسدزاده بازیگر سینما و تلویزیون که امروز تولد ۹۴ سالگی خود را جشن می گیرد، درخصوص آرزوهای خود در عرصه بازیگری بعد از گذشت سن ۹۴ سالگی گفت:من دیگر آرزوی خاصی در عرصه بازیگری ندارم. همه نقشی را بازی کرده ام و در هر کاری که شما فکر کنید حضور داشته ام و در حال حاضر از بازیگری سیر شده ام.

او در همین راستا ادامه داد:
آرزوی اصلی من بهبود وضعیت فعلی تئاتر و سینمای ایران است. آرزو می کنم سینما در مسیر صحیح خود قرار گرفته و یک عده هنرمند واقعی وارد کار شوند. متاسفانه سینمای امروز خرید و فروش می شود و امیدوارم در سالهای آتی این روند مسموم عوض شود.داریوش اسدزاده

بازیگر سریال «خانه سبز» اوضاع سینما را نابسامان خواند و تاکید کرد:
من از وضع حال حاضر سینما راضی نیستم. این نارضایتی فقط به من هم ختم نمی شود. خیلی ها از این وضع ناراضی هستند اما چه می شود کرد. راه حلی نیست و باید با آن کنار آمد.
بیوگرافی داریوش اسدزاده:

داریوش اسدزاده بازیگر تئاتر، فیلم و سریال ایرانی می باشد. وی از حدود ۲۰ سالگی اقدام به ورود به عرصه بازیگری نمود و تأثیر گذارترین اثر نمایشی وی را می توان مجموعه تلویزیونی خانه سبز و همچنین سمندون دانست. وی در حال حاضر مشغول بازی در پروژه های سینمایی متعدد و نگارش کتاب تهران قدیم به روایتی نو که از زبان هیچ یک از نویسندگان به تحریر در نیامده است و همچنین نگارش تاریخ سینما را در دست دارد.

داریوش اسدزاده، روز جمعه ۱ آذر ۱۳۰۲ شمسی در کرمانشاه به دنیا آمد. پدرش ارتشی بود و زادهٔ تهران و ساکن و بزرگ شده خیابان ری. او فرزند اول خانواده و دارای دو خواهر و یک برادر است. او تا پنج سالگی به همراه خانواده، در کرمانشاه زندگی کرد و در سال ۱۳۰۷ همراه با خانواده به تهران مراجعت کرده و دوره های تحصیلی از ابتدایی تا دانشگاه را در تهران سپری کرد.

او از ابتدا به کارهای هنری علاقه زیادی داشت، در کودکی به همراه پدرش به دیدن تئاتر می رفت. هر هفته درسش را بخوبی می خواند تا پدرش برای تشویقش، او را به دیدن تئاتر ببرد بعدها که بزرگتر شد عاشق هنر شد. در جوانی ویلون می نواخت و طبع شعر هم داشت. نگاه بد مردم آن زمان به هنر، مانع نشد تا او از عشق به هنر خود دست بردارد. او پس از پایان دوره دبیرستان همزمان با کار در وزارت دارایی به تحصیل در دبیرستان هنرپیشگی پرداخت. او از همان ابتدا کار هنری خود را جدی گرفت و با توجه به اینکه کارمند دولت بود و پست و مقام های مهمی را برعهده داشت در آخر به علت ترافیک در کار هنری، تقاضای بازنشستگی خود را در سال ۱۳۴۸ داد و پس از آن به کار هنری که به آن علاقه داشت پرداخت.